fbpx

Monddood: Hoe ik mijn identiteit verloor in De Deur, en na mijn vertrek weer terug vond

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email
secret, lips, woman

Door een voormalig lid van Evangelie Gemeente De Deur

Ik zou graag mijn verhaal met jullie willen delen. Ik ben 28 jaar lid geweest van De Deur; als alleenstaande moeder kwam ik daar gebroken door het leven binnen, op zoek naar rust en vrede. Ik had niets met het geloof, maar toch werd ik geraakt door God’s liefde.

Ik zat er nog maar net, ik was mezelf en ik was blij, maar dat veranderde al snel door alle ongeschreven regels. Ik begon te veranderen, en kreeg last van stress, maar in De Deur zeiden ze dat het aanval was. Al snel werd ik zelf wettisch, net als de rest. In plaats van rustig en genadevol, werd ik een gevoelloze robot.

Ik ging trouwen, en mijn ex was heel strak binnenshuis, daarbuiten was hij de discipel. Snel daarna gingen wij pionieren; in het kort was die ervaring eenzaam, liefdeloos, en ontzettend druk. Zo wilde ik niet langer leven, en ik wilde stoppen. Eenmaal terug in de moederkerk, inmiddels met drie kinderen, had ik besloten dat ik genade wil, de liefde die ik ervoer toen ik pas bekeerd was. Al snel viel ik buiten de boot, en mijn ex keerde ook tegen mij. Ik werd vaak door de pastor op het matje geroepen dat ik mij niet aan de regels hield; want ik nam het op voor de zwakken in geloof, en spoorden anderen aan voor zichzelf na te denken.

Intussen werd mijn ex rusteloos, en wilde erg graag opnieuw pionieren; na onze scheiding gaf hij eerlijk aan dat hij dit niet wilde voor de zielen, maar puur om weg te zijn uit de moederkerk. Hij wilde iemand zijn in de ogen van de leiders. Zeven jaar lang hebben wij gepionierd en kerken overgenomen, ik was kapot, moe, en depressief. Mijn kinderen waren hierdoor ook erg beschadigd.

In het kort; mijn identiteit was mij ontnomen en mijn geloof in de leiders van de kerk was ik kwijt. Jouw vuile was werd vanaf de preekstoel buiten gehangen, dat gaf de desbetreffende pastor ook toe tijdens een telefoongesprek. Ik was zo moe dat ik niet langer naar de kerk kon. Ik had het gevoel dat ik leefde met duct tape over mijn mond, en dus monddood gemaakt was. Hierdoor werd ik ook opstandig, en nam ik de stap om de kerk te verlaten. Mijn ex volgde mij hierin, maar het extreme bleef doorgaan in ons huwelijk, wat uiteindelijk meewoog in het besluit om te scheiden.

Ik kan zeggen dat De Deur geen kerk van God is, er is veel verdeeldheid, en geen vrijheid, blijdschap, genade, hoop of rust. Vaak namen wij stiekem toch rust, zoals vakanties, en ook namen wij een hond, wat ook tegen de regels was.

De Deur heeft mij geestelijk en lichamelijk bijna kapot gemaakt, ook mijn ex brak mij, door zich anders voor te doen in de kerk dan thuis. Na een zelfmoord poging, waar ik lang van moest herstellen, heb ik besloten dat niemand mij ooit meer zal breken, mij zal zeggen hoe ik moet leven of wat ik moet zeggen, hoe ik mij moet gedragen, of wat ik wel of niet mag. Ik ben nu mijzelf, met een mooi hart wat zelfs nu nog uit gaat naar mensen die noden hebben. Ik heb besloten onvoorwaardelijk van mensen te houden, zoals ik zelf zou willen hoe ik behandeld zou worden, zo zal ik ook hen behandelen. Ik ben er nog lang niet, maar ik ben een sterke vrouw geworden met een eigen mening en een eigen leven. Ik heb een mooi leven met mijn kinderen, en het gaat super goed. Dus alles bij alles, ik heb veel geleerd ondanks de pijn, en ik leer nog steeds dagelijks.

Kies dus onvoorwaardelijk voor jezelf, wees op de eerste plaats lief voor jezelf, en ook voor anderen.

Sign up to our newsletter